Honderd dagen in verwondering

Op maandag 19 april werd ik geinstalleerd als lid van het nieuwe college van burgemeester en wethouders van Arnhem. Vanaf dat moment was ik 24 uur per dag wethouder van ‘mijn’ stad. Met als bagage: een frisse blik, veel energie en de ervaring van 8 jaar raadslidmaatschap .
Ik moet bekennen dat het best even wennen is om ineens te werken met een persoonlijk assistent, een woordvoerder die namens jezelf de contacten met de pers onderhoudt en een agenda waar je zelf nauwelijks invloed meer op hebt. De functie van wethouder brengt een bijzondere en prettige dynamiek met zich mee, waarvan je je als raadslid (en ik spreek uit ervaring) nauwelijks een beeld kunt vormen.
Nu, een kleine honderd dagen naar mijn installatie, vind ik het tijd om eens terug te kijken op de eerste periode. De eerste honderd dagen van verwondering heb ik het genoemd.
Laat ik beginnen met het de medewerkers van de gemeente: het ambtelijk apparaat. Zij zijn onze kritische adviseurs zoals wij ze in ons Lenteakkoord noemen. Adviseurs met veel kennis en ervaring op de dossiers die spelen in de stad. Kortom een gespreid bedje waar je in terecht komt als wethouder. En voor een groot deel is dat ook zo. Toch kan het ook lastig zijn. Bijvoorbeeld als je politieke gevoel zegt dat je een bepaalde kant uit wilt die niet overeenkomt met de vakinhoudelijke opvatting van de ambtenaren. De kunst is dan met elkaar in gesprek te gaan en tot consensus te komen. Dat is in de praktijk nog best wennen. Van beide kanten neem ik aan.
Uiteindelijk is het doel het vooruithelpen van de stad. Het is dus van belang hoe de stad op jouw komst als wethouder reageert. Waar je voor jezelf dezelfde blijft reageert de omgeving vaak anders. Zo ook deze week nog. Na jarenlang appels uitgedeeld te hebben als raadslid bij de Vierdaagse in Elden wordt me nu gevraagd of het de eerste keer is dat ik hier ben. Oeps. Zoiets zet je ook weer ogenblikkelijk met beide benen op de grond.
Enerzijds zijn er veel mensen die contact met je zoeken, maar vaak ligt daar een verleden achter. Iets van nieuwe wethouder, nieuwe kansen en daar moet je alert op zijn. Anderzijds moet je jezelf bewust blijven dat jij degene bent die contacten moet blijven maken, dat behoort tot je taak. Je moet weten wat er speelt en leeft. Bij het nemen van besluiten realiseer je je meer dan ooit dat je het nooit iedereen naar de zin kunt maken, maar het altijd moet doen vanuit een achtergrond van algemeen maatschappelijk belang.
Samenvattend had ik mij niet gerealiseerd dat het zo leuk zou zijn om hard aan je eigen stad te werken, samen met inwoners, frisse en gezellige collega wethouders en ambtenaren! Ik hoop dan ook dat er nog honderden dagen volgen waarin ik mij blijf verwonderen. Zijn er dan geen nadelen? Jawel. Je moet een meewerkend thuisfront hebben, want daar wordt een flinke wissel op getrokken. Ineens hebben ze namelijk een werkverslaafde in huis, hoewel in huis?

Geplaatst op 26-07-2010.